De Sleutel Logo

Wat maakt een ouder mee als hun zoon of dochter kampt met een verslaving?

De verslaving van onze zoon Yves (*) bracht regelmatig spanningen teweeg in ons gezin. Als ouder zaten we op een bepaald moment echt op het randje van de depressie. Vaak knaagde ook het schuldgevoel: "wat hebben wij verkeerd gedaan"? Soms verschilden we van mening over het al dan niet volledig breken met onze zoon, we vervielen steeds vaker in wederzijdse beschuldigingen...

"Yves gebruikte meer dan 10 jaar speed. We informeerden ons meerdere malen naar de verschillende mogelijkheden van drughulpverlening. Alle mogelijke opties werden uitgeprobeerd, gaande van ambulante hulp bij een centrum voor drughulpverlening tot regelmatig op gesprek gaan bij een gespecialiseerde psychiater. We hebben hem zelfs 's nachts in allerijl naar een psychiatrische afdeling moeten brengen nadat hij volledig door het lint was gegaan als gevolg van een combinatie van (veel) alcohol en drugs. Uiteindelijk heeft Yves zich op vrijwillige basis laten opnemen in het Crisisinterventiecentrum (CIC) van De Sleutel. Daar werd hem het langdurig programma in de Therapeutische Gemeenschap (TG) geadviseerd. Toen haakte hij echter af. Yves dacht dat hij zonder hulp zou kunnen stoppen, wat natuurlijk niet lukte. Een jaar later was hij echt gemotiveerd om zich te laten opnemen en te gaan voor het langdurig programma in de TG. 

DSC_0735"We zaten echt op het randje van de depressie. Vaak knaagde ook het schuldgevoel: "wat hebben wij als ouder verkeerd gedaan ?"

 

 

 

 

Een tijd voor onze zoon startte met dat residentieel programma, probeerden wij uit zelfbescherming enige afstand te nemen van hem. Er was een totaal wantrouwen. Wij hadden hem maanden voordien al gevraagd de huissleutel af te geven en hem gezegd dat hij enkel nog welkom was in ons huis, wanneer we er zelf ook waren. Toch bleef de grote bezorgdheid. Wij gaven hem nog regelmatig eten mee, al dan niet vooraf bereid. Hij zelf zocht enkel contact met ons wanneer hij zwaar in de problemen zat. Maar hij begon zich ook meer en meer af te zonderen. Als gevolg van zijn druggebruik was zijn relatie intussen op de klippen gelopen. Hij woonde nochtans al enkele jaren samen met zijn vriendin...

Met zijn zus had hij weinig tot geen contacten meer, hoewel er geen ruzie was. Ze ontmoetten elkaar enkel nog toevallig, als ze gelijktijdig bij ons aanwezig waren. Zodra hij ons meldde dat hij met het programma wou starten, stonden zijn zus en wijzelf daar onmiddellijk 100% achter.

Eenmaal Yves  in de TG gestart was, hebben wij en ook zijn zus hem zo veel mogelijk proberen te steunen. We zijn hem regelmatig gaan bezoeken, we woonden de ouderseminaries trouw bij, we namen deel aan de vader- , moeder- en zusterdag. Ook zijn vriendin is Yves blijven steunen. Nog meer toen hij besliste om te gaan voor het langdurig programma.

We zagen onze "echte zoon" terug 

Bij die contacten in de TG kregen wij al snel het gevoel onze "echte zoon" terug te zien,  in plaats van de "onbekende" die hij geworden was. Toch waren wij nog heel bang en wantrouwig.  Zoals bij voorgaande pogingen om te stoppen met drugs vreesden wij dat dit van korte duur zou zijn.

Geleidelijk aan kregen wij echter meer vertrouwen en merkten wij dat hij deze keer echt gemotiveerd was om vol te houden, niettegenstaande soms erg moeilijke periodes.

Het contact met de begeleidende staf verliep goed, we kregen ook een goede ondersteuning. Als ouders moesten wij echter een aantal goed bedoelde maar toch "slechte en te overbeschermende" gewoontes afleren. De seminars en individuele gesprekken met de gezinsbegeleidster, brachten meer duidelijkheid wanneer wij niet begrepen waarom bepaalde regels gehanteerd werden, waarom bepaalde houdingen van ons moesten gecorrigeerd worden, enz....

Het programma werkt echt wel. Vooral het feit dat alles steunt op lotgenoten,  die elkaar steunen maar ook corrigeren en als geen ander aanvoelen wat hun medebewoner nodig heeft. Voor ons was het soms wel pijnlijk, die confrontaties met onszelf of liever  met onze aanpak gedurende de voorbije jaren.   

DSC_0864"Zodra het programma dit toelaat, willen Yves en zijn vriendin opnieuw gaan samenwonen".

 

 

 

Intussen zit Yves in een ver gevorderd stadium van het programma. Wij hebben hem zien groeien van een overjarige puber zonder enig gevoel voor verantwoordelijkheid en met een gebrek aan zelfredzaamheid, tot een volwassen kerel met ambities voor de toekomst. Nu heeft hij veel meer zelfvertrouwen en inzicht in zijn eigen sterktes en zwakheden. Hij neemt zijn verantwoordelijkheid en is zelfredzaam, zoals dat mag verwacht worden van iemand met zijn leeftijd. De familiale banden hebben nu weer normale proporties aangenomen. En zodra het programma dit toelaat, willen Yves en zijn vriendin opnieuw gaan samenwonen.

Aan andere ouders zouden wij de raad geven om hun verslaafde zoon/dochter niet teveel de hand boven het hoofd te blijven houden, maar het contact toch niet te verbreken. Indien dit toch al gebeurd is, waar wij alle begrip voor hebben, zouden wij die ouders toch aanraden mee te werken aan het herstel van de contacten, indien hun zoon/dochter de stap gezet heeft naar een hulpprogramma".

 

 (*) Om redenen van privacy gebruiken we een fictieve naam

Inschrijven E-zine

Invalid Input